۱۳۹۰ آبان ۷, شنبه

اتحاد، یکپارچگی و دموکراسی به مثابه قصاص آدمکشان؛ درسی از مردم نروژ


دوشنبه 25 ژوئیه روز بزرگ و فراموش نشدنی برای من بود؛ روزی که درسهای بسیاری از همدلی و اتحاد یاد گرفتم. روزی که دیدم چطور می توان با وجود تفکرات و فرهنگ و نژادهای گوناگون بر سر یک موضوع مهم تر، به تفاهم و یکدلی رسید. موضوعاتی مانند نوعدوستی، انسانیت و  حفظ ارزشهای والای انسانی.
چند روز قبل به دعوت یک فرد عادی جامعه قرار گذاشته شد تا روز 25 ژوئیه در مکانی در اسلو گردهمایی برای گرامیداشت جانباختگان حملات تروریستی در اسلو و اوتویا برگزار شود. بلافاصله این برنامه در اینترنت پخش شد و دیگر شهرها نیز برنامه ای مشابه در همان روز و همان ساعت ترتیب دادند. قرار شد هرکس یک شاخه
گل به همراه داشته باشد تا ادای احترامی باشد به قربانیان معصوم این دو حادثه. در تشریح اجابت مردم از این دعوت همین یک نکته را اشاره کنم که دیروز در تمام اسلو حتی یک شاخه گل نیز برای فروش باقی نمانده بود و تمام راههای منتهی به محل برگزاری گردهمایی مملو از مردمی بود که قصد داشتند خود را به هر طریقی به مکانی نزدیکتر برسانند. جمعیت اسلو حدود 600 هزار نفر است؛ به جرات می توانم ادعا کنم که تا جایی که من دیدم بیش از 200 هراز نفر از مردم اسلو خود را به آن محل رسانده بودند. پیر و جوان، زن و مرد، سیاه و سفید، مسلمان و مسیحی و آتئیست، همه و همه در آنجا دوشادوش هم بودند تا نه با زبان بلکه با عمل بگویند که انسان و انسانیت بسا مهمتر و والاتر از تمام اختلافات فرهنگی و نژادی آنهاست و چه زیبا این پیام را به تمام دنیا و تمام انسانها مخابره کردند؛ با امید به یک دنیای بهتر و فارغ از کشتار.
در این تجمع ولیعهد، نخست وزیر و رهبر شاخه جوانان حزب کارگر نروژ از جمله کسانی بودند که به سخنرانی پرداختند. قطعا نمی توان از نکات زیبای اشاره شده توسط آنها نیز بسادگی گذشت: یکی می گفت: «امروز با هم بودن را فراموش نکنید. با نفر کناری خود فارغ از اینکه او را می شناسید و یا نه سخن بگویید. به همدیگر دلداری بدهید. دیگران را فراموش نکنید.» دیگری اظهار داشت: «ما امروز او (اشاره به قاتل) را به جزای اعمالش رساندیم؛ با یکپارچگی، با ایستادن در کنار یکدیگر و با دموکراسیمان.» آن یکی می گفت «درست است که او بهترین گلهای باغ ما را چید ولی نتوانست و نمی تواند جلوی بهار را بگیرد.» دیروز نروژ به راستی گلستان بود؛ هرگوشه از شهر را می نگریستی گلی به تو لبخند می زد و شمعی در کنار آن آرام می گریست.
در تمام مدت این حماسه فقط یک چیز بود که در ذهن من موج میزد؛ فردای آزادی میهنمان چطور می توانیم مراسمی درخور و شایسته اینهمه مبارز کشته شده در راه آزادی برگزار کنیم؟ چطور می توانیم پیامی را که آنها با فدای جان خود فرستادند به دنیا مخابره کنیم؟ گلهایمان را کجا بگذاریم؟ اوین؟ خاوران؟ کهریزک؟ پل کاج؟...راستی اگر قرار باشد برای هر کدام از قهرمانانمان یک گل بگذاریم این همه گل را از کجا تهیه کنیم؟ 
در جواب همه این سوالهای بی پاسخ فقط یک جمله بود که در ذهنم جریان داشت: درست است که خمینی، خامنه ای و میراثخوارانشان گلستان های ما را بیابان کردند و گورستانها را آباد، ولی ریشه های قوی راه خود را در دل تاریخ باز کردند و راه رسیدن به آزادگی و حیات را به جوانه ها نشان دادند.شک ندارم که خزان سیاه آخوندی در حال رفتن است و بهار روشن و رنگارنگ دموکراسی در پیش روی.

ارسال به: Balatarin :: Donbaleh :: Cloob :: Mohandes :: Delicious :: Stumbleupon :: Friendfeed :: Twitter :: Facebook :: Greader :: Addthis to other :: Subscribe to Feed

آی آزادی! اگر روزی به سرزمین من رسیدی

آی آزادی! اگر روزی به سرزمین من رسیدی، در قالب پیرمردی سیاه پوش با ریش سپید و عبای سیاه با لهجه ای غریب و فرهنگی عرب و چشمهایی سرد وترسناک نیا. برای مان از مرگ نگو. به گورستان نرو ، گورستان پایان است ، نباید آغاز باشد. این بار توی دهان هیچ کس نزن، وعده ی توخالی نده، نفت را بر سر سفره ها نیار، نان مان را بر سر سفره ها یمان باقی بگذار. از آب و برق مجانی نگو. از تلاش انسانی بگو، از سازندگی و آبادانی بگو. از تعهد کور نگو ، از تخصص و دانش و شور بگو.
آی آزادی! اگر روزی به سرزمین من رسیدی، با شادی بیا . با چادر سیاه و تهجر و ریش نیا، با مارش نظامی و جنگ نیا ، با آواز و موسیقی و رنگ بیا. با تفنگ های بزرگ در دست کودکان کوچک نیا، با گل و بوسه و کتاب بیا. از تقوا و جنگ و شهادت نگو، از انسانیت و صلح و شهامت بگو. برایمان از زندگی بگو، از پنجره های باز بگو، دلهای ما را با نسیم آشتی بده، با دوستی و عشق آشنایمان کن. به ما بیاموز که چگونه زندگی کنیم، چگونه مردن را به وقت خود خواهیم آموخت. به ما شان انسان بودن را بیاموز، به خدا ” خود” خواهیم رسید.
آی آزادی ، اگر به سر زمین من رسیدی ، بر قلبهای عاشق ما قدم بگذار ، مهرت را در دلهای ما بیفکن تا آزادگی در درون ما بجوشد و تو را با هیچ چیز دیگری تاخت نزنیم. با هر نفس یادمان بماند که تو از نفس عزیز تری! بدانیم که آزادی یک نعمت نیست، یک مسولیت است . به ما بیاموز که داشتن و نگهداشتن تو سخت است! ما را با خودت آشنا کن، ما از تو چیز زیادی نمی دانیم. ما فقط نامت را زمزمه کرده ایم. ما به وسعت یک تاریخ از تو محروم مانده ایم. ای نادیده ترین !اگر آمدی با نشانی بیا که تو را بشناسیم ..
هان !آی آزادی ، اگر به سرزمین ما آمدی ، با آگاهی بیا . تا بر دروازه های این شهر تو را با شمشیر گردن نزنیم، تا در حافظه ی کند تاریخ نگذاریم که تو را از ما بدزدند ، تا تو را با بی بند و باری و هیچ بدل دیگری اشتباه نگیریم. آخر می دانی؟ بهای قدمهای تو بر این خاک خون های خوب ترین فرزندان این سرزمین بوده است. بهای تو سنگین ترین بهای دنیاست. پس این بار با آگاهی بیا.
با آگاهی. با آگاهی

ارسال به: Balatarin :: Donbaleh :: Cloob :: Mohandes :: Delicious :: Stumbleupon :: Friendfeed :: Twitter :: Facebook :: Greader :: Addthis to other :: Subscribe to Feed

انشاء: کشور خارج کجاست؟

خارج جایی است که همه آدم ها در آن ایدز دارند !
مملکت خارج جایی است که همه در آن با ناموس همدیگر کار دارند !
در حالی که در مملکت ما چند نفر با ناموس همه کار دارند !!!

کشور خارج جایی است که رییس جمهورشان بیشتر از یک دست لباس دارد بس که تشریفاتی و مرفه است !
تازه در خارج کراوات هم می‌زنند که همه میدانند یک جور فلش و علامت راهنمای رو به پایین است !

خارجی ها همه غرب‌زده هستند بی همه چیزها !!!
مردم خارج ، همیشه مست هستند و دائم به هم میگویند: یو آر ... !!!
اما در اینجا ما همیشه در حال احوال پرسی از خانواده طرف مقابل هستیم بس که مودب و بافرهنگیم !

ما در ایران خیلی همه چیز داریم ! نان ، مسکن و همه چیزهای خوب دیگر!

در خارج هنوز نفهمیده اند که رنگ سیاه مناسب تابستان است !
خارجی‌ها بس که دین و اعتقاد ضعیفی دارند، با دیدن موی نامحرم ، هیچ چیزیشان نمی شود !!!
اما ما اگر یک تار مو ببینیم ، دچار لرزش می شویم ! از بس که ناراحت می‌شویم زیرا از بس که محکم است این اعتقاداتمان !

خارجی‌ها فکر می‌کنند ما در جنگ جهانی هستیم و با همه دشمنیم چون کوپن داریم و سهمیه بندی !
آنها وقتی جنگ جهانی میکردند همه چیزشان سهمیه بندی بود !

خارجی ها بس که سوسول هستند می گویند مرد با زن برابر است و هیچ استاد با سوادی نبوده که بهشان بگوید نخیر ! هر 4 تا زن میشود یک مرد !!!  و بعضی وقتها 2 تا زن می شود یک مرد.

ما استاد پاک و مطهری داشتیم که استاد اخلاق بود و پسرش هم برای نشان دادن اصل و نسب پدرش ، در مجلس به یکی دیگر گفت : فیوز !!! البته او قبل از فیوز یک ( پ ) هم گذاشت که ما نفهمیدیم چرا !

آن‌ها بس که بی فرهنگ هستند در کلیسا با کفش می‌روند و عود روشن میکنند، در حالی که همه می دانند لذت حرف زدن با خدا در بوی جوراب مخلوط با گلاب است !

آن ها تمام شعر های مذهبی خود را با آهنگ میخوانند، بس که الاغند، در حالیکه وقتی آدم با خدا حرف میزند، اجازه ندارد شاد باشد ! خدا خیلی ترسناک است و هیچکس جز ایرانی ها نمیداند این را !

ما قطب جهان اسلامیم در حالی که خارج در جهان اسلام هیچ چیز نیست !
ما میدان آزادی داریم ولی خارجی ها فقط مجسمه آزادی دارند !!!و هر بچه‌ای می‌داند که اصلا مجسمه یعنی هیچ کاره ! پس ما آزادی داریم ولی خارجی‌ها ندارند !

آن‌ها خواننده‌هایی دارند که همش اعتراض می‌کنند بس که بی ادبند، در حالی که خواننده‌های ما می‌خوانند همه چی آرومه بس که هنرمندهای مودبی هستند!

آن‌ها بس که به بزرگترشان احترام نمی‌گذارند، هیچ وقت آل پاچینو و جرج کلونی و آنجلینا جولی را، نمی‌فرستند دست بوس اسقف و پاپ تا بلکه عبرت بگیرند و در فیلم‌ها کار بد نکنند!


ما در ایران تعداد متقاضی‌ها از صندلی‌های دانشگاه هایمان بیشتر است بس که همه دوستداران علم هستند!
فیلم های ما در ایران هیچ وقت پایان غمگین ندارد بس که ما شادیم ، ولی خارجی ها همه افسرده هستند و همه‌اش در فیلم ها در حال خون ریزی و کارهای بد بدند !در حالی که همه میدانند لذت هر فیلمی به عروسی انتهای آن است!

آن‌ها بس که سوسول هستند هر 4 سال یک نفر می‌شود همه کاره مملکتشان، ولی ما همیشه گفته‌ایم که حرف مرد یکی است و هیچ کس عوض نمی‌شود !

ما در ایران خانواده خود را خیلی دوست داریم و هر وقت کاره ای شدیم، تمام فک و فامیل خود را میکنیم مدیر !اما آن ها بس که بنیان خانواده قوی ندارند، این کارها را بلد نیستند !

ما از این انشاء نتیجه میگیریم که خارج جای بدی است !
خارج جایی است که همه آدم ها در آن ایدز دارند

ارسال به: Balatarin :: Donbaleh :: Cloob :: Mohandes :: Delicious :: Stumbleupon :: Friendfeed :: Twitter :: Facebook :: Greader :: Addthis to other :: Subscribe to Feed