دوشنبه 25 ژوئیه روز بزرگ و فراموش نشدنی برای من بود؛ روزی که درسهای بسیاری از همدلی و اتحاد یاد گرفتم. روزی که دیدم چطور می توان با وجود تفکرات و فرهنگ و نژادهای گوناگون بر سر یک موضوع مهم تر، به تفاهم و یکدلی رسید. موضوعاتی مانند نوعدوستی، انسانیت و حفظ ارزشهای والای انسانی.
چند روز قبل به دعوت یک فرد عادی جامعه قرار گذاشته شد تا روز 25 ژوئیه در مکانی در اسلو گردهمایی برای گرامیداشت جانباختگان حملات تروریستی در اسلو و اوتویا برگزار شود. بلافاصله این برنامه در اینترنت پخش شد و دیگر شهرها نیز برنامه ای مشابه در همان روز و همان ساعت ترتیب دادند. قرار شد هرکس یک شاخه
گل به همراه داشته باشد تا ادای احترامی باشد به قربانیان معصوم این دو حادثه. در تشریح اجابت مردم از این دعوت همین یک نکته را اشاره کنم که دیروز در تمام اسلو حتی یک شاخه گل نیز برای فروش باقی نمانده بود و تمام راههای منتهی به محل برگزاری گردهمایی مملو از مردمی بود که قصد داشتند خود را به هر طریقی به مکانی نزدیکتر برسانند. جمعیت اسلو حدود 600 هزار نفر است؛ به جرات می توانم ادعا کنم که تا جایی که من دیدم بیش از 200 هراز نفر از مردم اسلو خود را به آن محل رسانده بودند. پیر و جوان، زن و مرد، سیاه و سفید، مسلمان و مسیحی و آتئیست، همه و همه در آنجا دوشادوش هم بودند تا نه با زبان بلکه با عمل بگویند که انسان و انسانیت بسا مهمتر و والاتر از تمام اختلافات فرهنگی و نژادی آنهاست و چه زیبا این پیام را به تمام دنیا و تمام انسانها مخابره کردند؛ با امید به یک دنیای بهتر و فارغ از کشتار.
در این تجمع ولیعهد، نخست وزیر و رهبر شاخه جوانان حزب کارگر نروژ از جمله کسانی بودند که به سخنرانی پرداختند. قطعا نمی توان از نکات زیبای اشاره شده توسط آنها نیز بسادگی گذشت: یکی می گفت: «امروز با هم بودن را فراموش نکنید. با نفر کناری خود فارغ از اینکه او را می شناسید و یا نه سخن بگویید. به همدیگر دلداری بدهید. دیگران را فراموش نکنید.» دیگری اظهار داشت: «ما امروز او (اشاره به قاتل) را به جزای اعمالش رساندیم؛ با یکپارچگی، با ایستادن در کنار یکدیگر و با دموکراسیمان.» آن یکی می گفت «درست است که او بهترین گلهای باغ ما را چید ولی نتوانست و نمی تواند جلوی بهار را بگیرد.» دیروز نروژ به راستی گلستان بود؛ هرگوشه از شهر را می نگریستی گلی به تو لبخند می زد و شمعی در کنار آن آرام می گریست.
در تمام مدت این حماسه فقط یک چیز بود که در ذهن من موج میزد؛ فردای آزادی میهنمان چطور می توانیم مراسمی درخور و شایسته اینهمه مبارز کشته شده در راه آزادی برگزار کنیم؟ چطور می توانیم پیامی را که آنها با فدای جان خود فرستادند به دنیا مخابره کنیم؟ گلهایمان را کجا بگذاریم؟ اوین؟ خاوران؟ کهریزک؟ پل کاج؟...راستی اگر قرار باشد برای هر کدام از قهرمانانمان یک گل بگذاریم این همه گل را از کجا تهیه کنیم؟
در جواب همه این سوالهای بی پاسخ فقط یک جمله بود که در ذهنم جریان داشت: درست است که خمینی، خامنه ای و میراثخوارانشان گلستان های ما را بیابان کردند و گورستانها را آباد، ولی ریشه های قوی راه خود را در دل تاریخ باز کردند و راه رسیدن به آزادگی و حیات را به جوانه ها نشان دادند.شک ندارم که خزان سیاه آخوندی در حال رفتن است و بهار روشن و رنگارنگ دموکراسی در پیش روی.

هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر